Όρια Ιερής Γης Δελφικού Μαντείου (Αφορισμός Ιερομνημόνων)
Θέση: Συνοριακή γραμμή γύρω από Αράχοβα–Παρνασσό–Κίρφι (επί Μανίου Ακιλίου).
Ταυτίσεις Σ. Ασημάκη στη μαρμάρινη επιγραφή των Δελφών: Μελίας/Άκρα Μελίου -> Σκλιβινίτσα· Χαρόδρος όρος -> ρεματιά Σκλιβινίτσας· Οικοδομήματα -> Ζεμενό· Πέτρα υπό Σκιδάρεον -> Τούμπρη· Πέτρα επάνω τας οδού -> βράχια πάνω από Μάννα· Πολυανδρείον Λακώνων -> Αϊ Ταξάρχης· Πέτρα ου Τρίπους ενκεκόλαπται -> Κρεμάλα (πάνω από Γούρνα)· Λητώον υπό Κατωπουρέου -> Λιτζιρίσου (κάτω από Βλαχόλακκα)· Πέτρα Ιππόκρημνος -> Τριμιντέλια· Όρον …τεου -> Σταυρός· Όρος Κοίον -> Παλιοβούνα· Χώρα Νατεία Γεωργουμένη -> Αραχοβίτικο Λιβάδι (Πινιγούρα).
Γλωσσικό υπόστρωμα: Αρχαιοελληνικό (Επιγραφικό).
Πηγές: Μαρμάρινη επιγραφή Δελφών, C. Wescher (1868).
Σελ. βιβλίου: 59-72.
Θέση: Βασικός αυχένας/διάσελο στο Ξεροβούνι (Ζώνη δ).
Από σκλίβιανη = διάσελο (αλβ. σκλιέσε = σχίσμα). Στο συμπλήρωμα (2016, σελ. 438): βλάχικο σεκ (ξηρός) + λατ. levis (ομαλός) = ομαλός και ξηρός τόπος (απορρίπτει Σκλαβηνία και σλαβ. Slivbnica).
Γλωσσικό υπόστρωμα: Αρβανίτικο ή Βλάχικο/Λατινικό.
Πηγές: Max Vasmer, Σκλίβανη Ιωαννίνων, Συμπλήρωμα 2016.
Σελ. βιβλίου: 84-85, 136, 438.
Σύνοψη από τη μελέτη του βιβλίου, προς έλεγχο.
Πηγή: Στάθης Ασημάκης, «Αράχωβα – Τοπωνυμιολογικά και άλλα», β΄ έκδοση, Αθήνα 2006. Δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα.