(η)
Η εξέχουσα κορυφή τοίχου πάνω στην οποία στηρίζεται το προεξέχον μέρος της στέγης.
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
Απ’ την αρχαιοελληνική λέξη κρηπίς = θεμέλιον, άκρα, χείλος.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ
Πηγή: Στάθης Ασημάκης, «Αράχωβα – Τοπωνυμιολογικά και άλλα», β΄ έκδοση, Αθήνα 2006. Δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα. Σελ. 218.