κουλουμούτους

(ο)

Το εξωτικό, το φάντασμα (που δεν βγάζει φωνή), με την επίκληση του οποίου φόβιζαν, στα πωλιότερα χρόνια, τα μικρά παιδιά για να κάθονται – συχα.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ
  • «Κάτσι καλά. γιατ’ θα ’ρθεί ου κουλουμούτους να σι φάει»
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
Το δεύτερο συνθετικό της παραπάνω λέξης (-μουτους) σχετίζεται με τη λατινική λέξη πΊυίις = ἀφωνος, άλαλος.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ

Πηγή: Στάθης Ασημάκης, «Αράχωβα – Τοπωνυμιολογικά και άλλα», β΄ έκδοση, Αθήνα 2006. Δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα. Σελ. 251.