(η)
Το καμπύλο μέρος τοῦ ζυγού (ξύλινου), στο οποίο έμπαιναν οι τράχηλοι των βοδιών, προκειμένου να αυξηθεί η απόδοσή τους κατά το όργωμα των αγρών. Τις περισσότερες φορές αυτή η ζεύγλα ήταν ενιαία και για τα δυο ζώα του ζευγαριού.
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
Προέρχεται απ’ την αρχαιοελληνική λέξη ζεύγλη που έχει την ίδια σημασία.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ
Πηγή: Στάθης Ασημάκης, «Αράχωβα – Τοπωνυμιολογικά και άλλα», β΄ έκδοση, Αθήνα 2006. Δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα. Σελ. 226.