σπαρτώνου

Φεύγῳ, το σκόω. Επίσης, «Μη με ζουρῖῖσ’ ιμένα, γιατ’ θα του σπαρτώσου τσι δε θα μι ξαναϊδείς».

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ
  • «Ύστερα απ’ τουν τσακουμμό, του σπάρτωσ’ τσι δε ξαναφάνττσι»
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
Σχετίζεται μάλλον με τη λέξη σπαρνάου που χρησιμοποιείται στην Ὥπειρο και, σύμφωνα με τον Ευάγγελο Μπόγκα («Τα γλωσσικά ιδιώματα της Ηπείρου»), σημαίνει μετακινούμαι, κουνιέμαι, μετατοπίζω κάτι. Μοιάζει λιγότερο πιθανό να προέρχεται απ’ τη λατινική λέξη εραπογ = περιπατώ, βαδίζῳ.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ

Πηγή: Στάθης Ασημάκης, «Αράχωβα – Τοπωνυμιολογικά και άλλα», β΄ έκδοση, Αθήνα 2006. Δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα. Σελ. 339.