τερτήρι

(το)

Χρυσή στριμμένη κλωστή (εν εἶδει οτέρμονος πηνίου με βρόχο σχεδόν μηδενικής διαμέτρου) που κόβεται σε διάφορα τμήματα και ράβεται με ειδικό τρόπο σε υφάσματα που προορίζονται για στολές, για λάβαρα ή άμφια. Σχετικό το ποίημα του Αραχοβίτη λοϊκού ποιητή Δημ.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Λούσκου και του Ευάγ. Ν. Νικολιδάκη).
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
Γιαννακόπουλου, οσναφορικό: με την ανδρική φορεσιά: «Ποιός είδε και δε θάιμαξε την ατλαζένια σκούφια, πόχει τερτήριτα γύρωθε με μεταξένια χάρτσα, τη λυγερή κορμοστασιά, τη μαύρη πουκαμίσα, με τις πολλές κουφόπιεττες καί με κουμπιά λουσάτα με τα γαζιά τ’ απανωτά, πού παρασταίνουν φίδιω…». (Απ’ το βιβλίο: «Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΑΙ ΤΙΩΡΓΗΣ ΤΗΣ ΑΡΑΧΩΒΑΣ ΚΑΙΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΙ» της Καλής Γ. Πιθανόν, σχετίζεται με τη λατινική λέξη Ιεγπου, μετοξύ των άλλων εννοιών, σημαίνει: πολλές φορές, όχι άπαξ, επειδή πράγματι το τερτήρι είναι ένα ατέρμον πηνίο.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ

Πηγή: Στάθης Ασημάκης, «Αράχωβα – Τοπωνυμιολογικά και άλλα», β΄ έκδοση, Αθήνα 2006. Δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα. Σελ. 350.